Zgony po morfinie

Zgony po morfinie spowodowane są depresją układu oddechowego. DAWKA: 10-20 mg. Sole-chlorowodorowe, siarczanowe i winiany stosowany są w dawkach 8-16 mg. Dorosły o wadze 60-75 kg uzyskuje maksymalne uśmierzenie bólu przy minimalnych objawach ubocznych po zastosowaniu dawki 10 mg. Można także stosować morfinę według wzoru: 1,5 mg na każde 6,5 kg masy ciała do maksymalnej dawki 20 mg. Należy podawać ją na 90 min przed anestezją, aby szczyt depresji oddychania minął przed rozpoczęciem indukcji. U pacjentów ginących z powodu raka można dla uśmierzenia bólu podawać doustnie i powtarzać według wskazań następującą mieszankę: chlorowodorek diamorfiny 10 mg, chlorowodorek kodeiny 10 mg, 90% alkohol etylowy 1,25 ml, woda chloroformowa do 10 ml.

Fosforan kodeiny. Termin „kodeina” pochodzi od greckiej nazwy makówek. Jest to metylowa postać morfiny i wraz z nią oraz papaweryną wchodzi w skład opium. Wyizolowana w r. 1832 przez Pierre Jean Robigueta (1780-1840)49.

Działa w mniejszym stopniu depresyjnie na układ oddechowy niż morfina, rzadziej powoduje zaparcia i wymioty, lecz silniej hamuje odruch kaszlu. Wykazuje 1/G przeciwbólowego działania morfiny i nie działa silniej przy zwiększaniu dawki. Przydatna jako środek przeciwbólowy po urazach głowy. Rzadziej niż morfina wywołuje lekozależność. Większość leku zostaje wydalona w postaci nie zmienionej przez nerki. Przeciętna dawka doustna soli fosforanowej wynosi 15-50 mg. Zwiększanie dawki powyżej 60 mg nie potęguje działania przeciwbólowego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *