ZASTOSOWANIE KLINICZNE

ZASTOSOWANIE KLINICZNE. Może spowodować zakrzepowe zapalenie żył. Bardzo krótko działający, niebarbiturowy anestetylc, daje niewiele objawów ubocznych, chociaż nudności i wymioty nie należą do rzadkości. Przydatny do krótkich operacji, np. w stomatologii lub u pacjentów ambulatoryjnych. Nieodpowiednie może być stosowanie propanididu przy intubacji łącznie z niedepolaryzującymi środkami zwiotczającymi mięśnie, ponieważ powrót do świadomości może nastąpić przed rozpoczęciem działania zasadniczego anestetyku. Używany był z powodzeniem do intubacji nosowo-tchawiczej

na ślepo97. Dawkowanie: 5-10 mg/lcg dożylnie. Opisywane reakcje anafilaktyczne98 mogą prowadzić do ciężkiej zapaści krążeniowej, mogą też występować z opóźnieniem.

Można go mieszać (na świeżo) z metoheksitonem, dzięki czemu występuje mniej objawów ubocznych niż po każdym z tych leków, użytym oddzielnie (25 mg propanididu, 10 mg metoheksitonu w 1 ml roztworu)99.

(Patrz także Zindler M., Acta anaesth. scand., 1965, suppl. 17, 67 i 75 Dundee J., Ibid., 1965, suppl. 17, 77). Dożylne stosowanie eteru. Użyty w doświadczeniach na zwierzętach przez Pirogowa w r. 1847 w Rosji, w rok po zastosowaniu eteru do inhalacji przez Mortona. W chirurgii zastosowany w r. 1909 przez Burckhardta.

Używany jest roztwór 2,5-5% w roztworze fizjologicznym NaCl lub 5% glukozie. 12,5- 25 ml eteru należy dobrze wymieszać z 500 ml roztworu fizjologicznego, ogrzanego do temperatury nie wyższej niż 32°C (punkt wrzenia eteru wynosi 35,3°C). Zalecany jest do zabiegów w jamie ustnej oraz do endoskopii, np. tonsilektomii i bronchosko- pii100.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *