Zapalenie tarczycy

Zapalenie tarczycy jest najczęstszą przyczyną nabytej niedoczynności tego gruczołu. Zależnie od przyczyn oraz przebiegu choroby rozróżnia się trzy postacie zapalenia tarczycy: przewlekle limfocytarne – najczęściej występuje u dzieci, podostre wirusowe – obserwowane rzadko, oraz również rzadko spotykane ostre bakteryjne zapalenie tarczycy.

Przewlekłe limfocytarne zapalenie tarczycy (choroba Hashimoto). Występuje bardzo rzadko u małych dzieci poniżej 5 r.ż., częstsze jest u starszych dziewczynek niż u chłopców. Jest to choroba o podłożu autoimmunologicznym. W surowicy krwi tych chorych stwierdza się obecność swoistych przeciwciał prze- ciwtarczycowych, skierowanych przeciwko antygenom komórkowym własnej tarczycy (autoagresja). Istnieje pewien związek między limfocytarnym zapaleniem tarczycy a chorobą Gravesa-Basedowa. Obie te choroby rozwijają się na podobnym podłożu zaburzeń immunologicznych (2).

Objawy i rozpoznanie. Wole występujące w 85% jest najczęściej jedynym objawem choroby (3). Tarczyca jest w stanie eutyreozy. Powierzchnia wola jest gładka, konsystencja miękka, ale w miarę trwania choroby powierzchnia staje się nierówna, guzkowata. W ok. 20% dochodzi u tych dzieci do trwałej niedoczynności tarczycy z typowymi dla niej objawami (3). Diagnostycznie ważne jest stwierdzenie obecności wysokiego miana przeciwciał tarczycowych w surowicy krwi oraz badanie morfologiczne tkanki tarczycy – biopsja.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *