UKŁAD KRĄŻENIA

UKŁAD KRĄŻENIA. Siła skurczu serca jest zmniejszona, spada rzut, komory serca rozszerzają się. Nie ma to jednak znaczenia u osobnika w dobrym stanie ogólnym, ze zdrowym sercem, otrzymującego umiarkowane dawki tiopentonu. Szczególnej uwagi wymagają poważne przypadki niewydolności serca, w których spadek rzutu w warunkach istniejącego zwężenia naczyń wieńcowych prowadzi do pogorszenia ukrwienia sierdzia, a nawet do zatrzymania czynności serca. Największe ryzyko niosą przypadki z przeciekiem prawo-lewym. Zmniejszone napięcie układowych naczyń pojemnościowych prowadzi do zastoju w nich (zjawisko „poolingu”), przy czym najczęściej krew zalega w naczyniach pojemnościowych płuc. Takie zmiany powodują zmniejszenie rozkurczowego wypełnienia .lewej komory i objętości wyrzutowej. Tiopenton jest szcze-gólnie niebezpieczny w przypadkach, w których stan serca nie pozwala na zmiany częstości jego pracy i rzutu, które wyrównałyby zmiany hemodynamiczne. Należą, tu np. zaciskające zapalenie osierdzia, duże zwężenie zastawkowe, całkowity blok przed- sionkowo-komorowy. Obniżenie ciśnienia krwi, zależne od ilości środka i szybkości podania, wynika z rozszerzenia łożyska naczyniowego, szczególnie skóry i mięśni, przypuszczalnie wskutek porażenia ośrodka naczynioruchowego. W dalszym przebiegu anestezji efekt ten zazwyczaj ustępuje, czemu sprzyja skurcz naczyń nerkowych i trzew- nych. Szybkie podanie zbyt dużej ilości tiopentonu może spowodować bardzo groźne po-wikłania krążeniowe.

KRTAŃ. Podczas anestezji przy użyciu tiopentonu występuje czasem skurcz głośni, wywołany bodźcami z pola operacyjnego albo pobudzeniem krtaniowych zakończeń nerwu błędnego przez śluz, krew, rurkę gardłową itp. Te same czynniki mogą powodować ciągły kaszel. Może też wystąpić skurcz oskrzeli. Stan ten może w niektórych przypadkach być spowodowany ręgurgitacją nawet małych ilości kwaśnej treści żołądkowej. Ryzyko tego powikłania zmniejsza podanie przed operacją atropiny lub skopolaminy. Pobudliwość krtani jest mniejsza po heksobarbitalu niż po tiopentonie.

OCZY. Źrenice początkowo rozszerzają się, potem zwężają. Reakcja na światło utrzymuje się aż do osiągnięcia poziomu anestezji, w którym można naciąć skórę. Gałki oczne są wtedy zazwyczaj ustawione centralnie. Podczas anestezji chirurgicznej odruchy: rogówkowy, spojówkowy, fzęsowy i powiekowy zanikają. Tiopenton zmniejsza ciśnienie śródgałkowe.

CIĘŻARNA MACICA. Tiopenton nie wpływa na jej napięcie, toteż nie nadaje się do użycia jako jedyny środek przy obrocie zewnętrznym. Łatwo przechodzi przez barierę łożyskową, osiągając bardzo szybko po wstrzyknięciu matce maksymalne stężenie we krwi płodu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *