TLEN [02]

Historia. John Mayów1 (1643-1679) z Oxfordu wykazał, że płonąca świeca oraz żywe myszy zużywają jakiś składnik powietrza. W r. 1772 Priestley2 odkrył „dephlogisticated air”. Podobnego odkrycia dokonał w r. 1771 Carl Wilhelm Scheele (1742-1786). Termin „oxygenium” wprowadził w r. 1779 Laplace (1749-1827)’. On to wraz z Antonim Laurantem Lavoisier3 (1743–1794) wykazał stosunek ilościowy między ciepłem wytwarzanym przez zwierzęta i ciepłem powstającym przy spalaniu węgla. Oni także wykazali zależność między pobieranym tlenem i wydalanym dwutlenkiem węgla. W r. 1851 Liebig4 udowodnił, że węglowodany i tłuszcze są ważniejszymi substratami niż sam węgiel. W r. 1794 Thomas Beddoes (1760:-1808) zastosował tlen w lecznictwie (Bristol).

Nowoczesne stosowanie tlenu zostało spopularyzowane w r. 1917 w czasie I wojny światowej przez J. S. Haldane’a6 (1860-1936) oraz fizjologa z New Haven, Yandella Hendersona (1873-1944).

Otrzymywanie: 1. Destylacja frakcjonowana ciekłego powietrza (azot ulatnia się pierwszy), skroplonego pod wpływem ciśnienia i temperatury (Line, 1895). Punkt wrzenia tlenu wynosi -182,5°C azotu -195°C.~-

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *