Technika operacyjna

Technika operacyjna (strumeclomia subtotalis). Ułożenie chorego na stole operacyjnym z wałkiem podłożonym pod barki w celu uzyskania odchylenia głowy ku tyłowi. Głowa powinna opierać się o stół. Cięcie skórne ok. 2 cm nad wcięciem jarzmowym mostka, poprzeczne, sięgające z boków do mięśni mostkowo-obojczykowo- -sutkowych. Im większa tarczyca, tym wyżej prowadzi się cięcie skórne (ryc. 8-7).

Po przecięciu skóry, tkanki podskórnej i mięśnia szerokiego szyi cały ten płat skórno-mięśniowy uruchamia się unosząc go w górę do poziomu kości gnykowej,. a w dół do rękojeści mostka. Preparowanie płata w całości pozwala uniknąć niepotrzebnego krwawienia. Między płatem a powięzią podwiązuje się kilka naczyń żylnych. Następny etap to przecięcie podłużne powięzi środkowej szyi i odsłonięcie przedniej powierzchni gruczołu pokrytego włóknistą torebką.

Jest to ważny akt operacji, gdyż tylko w tej warstwie można wydzielić tarczycę bez trudności i krwawienia. Torebka ta ma charakterystyczny wygląd, przypominający lśniącą błonę surowiczą. Mięśnie mostkowo-tarczowy i mostkowo-gnykowy odsuwa się na boki hakami, uwidaczniając przednio-boczne powierzchnie gruczołu (ryc. 8-8). Mięśnie te wymagają przecięcia przy dużych rozmiarach tarczycy. Wtedy przecina się je w 1/3 górnej długości, aby nie uszkodzić ich unerwienia. Uwalnianie wola zaczyna się od piata większego. Gazikiem w narzędziu zsuwa się delikatnie z jego powierzchni tkanki, zaczynając od bocznej powierzchni płata, w którego połowie uwidacznia się żyła tarczowa środkowa. Podwiązuje się ją i przecina. Następnie uwalnia się biegun górny uwidaczniając pęczek naczyniowy. Tętnica tarczowa górna wchodzi do gruczołu na górno-przedniej powierzchni bieguna płata. Po wyosobnieniu tętnicy przecina się ją między dwoma podwiązkami, podkłuwając odcinek dalszy. Podwiązki zakłada się na tętnicę tuż przy jej wejściu do gruczołu, aby uniknąć uszkodzenia nerwu krtaniowego górnego, który przebiega dośrod- kowo od naczyń — uszkodzenie go powoduje chrypkę. Zwykle razem z tętnicą podwiązuje się również żyły tarczowe górne. Górny biegun chwyta się w kleszczyki, co ułatwia całkowite jego uwolnienie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *