SZYBKO WYSTĘPUJĄCA TOLERANCJA

SZYBKO WYSTĘPUJĄCA TOLERANCJA32. Istnieje zależność pomiędzy wprowadzającą dawką tiopentonu a jego poziomem we krwi, przy którym pacjent budzi się z anestezji. W przypadku zastosowania wyższych dawek wprowadzających pacjent budzi się przy wyższym stężeniu we krwi. Można ter tłumaczyć występowaniem szybkiej tolerancji w stosunku do tiopentonu, jeżeli zastosowano wyższe dawki. Wysokie początkowe stężenie środka w tkance mózgowej może decydować o zwiększonej tolerancji dawek podtrzymujących. Im większa dawka początkowa, tym większe będą dawki potrzebne do utrzymania anestezji chirurgicznej. Zjawisko szybkiego występowania tolerancji może być przyczyną dla której w niektórych szpitalach zwyczajowo używane dawki tiopentonu są większe niż w innych, przy porównywalnym czasie trwania anestezji.

WIĄZANIE Z BIAŁKAMI. Około 70% tiopentonu we krwi obwodowej jest wiązane z białkami osocza i w ten sposób unieczynniane. Stężenia w tkankach są w równowadze tylko z frakcją niezwiązaną. Zmiany pH mogą wpływać na proporcję pomiędzy tio- pentonem związanym i niezwiązanym oraz na równowagę pomiędzy tkankami a częścią niezwiązaną. Spadek pH spowodowany retencją dwutlenku węgla powoduje obniżenie stężenia niezwiązanego tiopentonu w surowicy, podczas gdy wzrost pH wywołuje przyrost tej frakcji83. Dlatego przy takiej samej dawce środka efekt narkotyczny będzie trwał dłużej przy istniejącej hipokapni niż podczas hiperkapni.

UKŁAD ODDECHOWY. Głównym skutkiem podania tiopentonu jest depresja ośrodka oddechowego, zależna od dawki i szybkości wstrzyknięcia. Następuje zmniejszenie wrażliwości ośrodka na COz. Depresja oddechu, objawiająca się raczej spłyceniem oddychania niż zmniejszeniem częstości, może być poprzedzona jednym lub dwoma głę bokimi oddechami lub ziewnięciem. Ż punktu widzenia oddychania niebezpieczeństwo stosowania tiopentonu polega na wywoływanym tą drogą niedotlenieniu. Głębokość oddychania zależy od bodźców zewnętrznych, tak więc pacjent, oddychający prawidłowo na stole operacyjnym, pozostawiony w ciszy na swym łóżku i nie niepokojony będzie oddychał płytko. Głębokość oddechów zależy także od depresyjnego działania środków’ użytych w premedykacji. Z wyjątkiem głębokiej depresji oddychania, Pa02 i PaC02 ulegają tylko niewielkim zmianom. Jeżeli po zatrzymaniu oddychania do płuc dostar-

czany jest tlen, wkrótce powróci oddech własny w wyniku przesunięcia barbituranu do tkanek. Zazwyczaj depresja oddychania jest tylko chwilowa. Układ przywspółczulny jest hamowany w mniejszym stopniu niż współczulny, toteż czasem zdarza się kurcz głośni albo oskrzeli.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *