Postęp w chirurgii

wet nie zaatakowane chorobą grupy mięśni wykazują coraz większe zniszczenie, zaniki i zwyrodnienie w miarę upływu czasu.

Postęp w chirurgii, anestezji i opiece pooperacyjnej przyczynił się do zmniejszania śmiertelności pooperacyjnej z 25% do zaledwie kilku procent. Śmiertelność późna w przypadkach, w których remisja była krótkotrwała, wynosi nadal ok. 30%. Ten odsetek znacznie zmniejszył się po wprowadzeniu do leczenia steroidów i immunosupresji. W przypadku braku powodzenia w leczeniu steroidami i tyme- ktomią dodatkowo zastosowana immunosupresja daje wyraźną poprawę u 80- -89% miasteników. Najczęściej stosowanym lekiem jest Immuran lub 6-mercap- topuryna, rzadziej cyklol’osfamid. Leki te działają toksycznie na limfocyty B, redukują ich liczbę, powodując zmniejszenie wytwarzania przeciwciał przeciwko AChR. Wpływ leków z tej grupy jest widoczny dopiero po 3 miesiącach leczenia.

Osobne zagadnienie stanowią przypadki miastenii towarzyszące guzowi grasicy. Usunięcie grasiczaka łączy się ze złagodzeniem objawów miastenii, jednak w większości przypadków guz odrasta i odległe wyniki leczenia są złe.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *