GRASICA

Grasica jest narządem niezmiernie złożonym, którego znaczenie docenia się zaledwie od 25 lat. Wiedza dotycząca zmian w grasicy w przebiegu różnych chorób,, jak nowotwory, zakażenia, choroby immunologiczne, jest jednak nadal skąpa,, podobnie jak mało są poznane mechanizmy wpływu grasicy na powstawanie i przebieg tych chorób. Składa się na to kilka czynników.

-1. Grasica jest trudno dostępna dla biopsji, która jest możliwa jedynie podczas- operacji w klatce piersiowej. 2. Grasica jest narządem parzystym i nawet śródoperacyjna biopsja nie musi być reprezentatywna dla całego gruczołu.

Czytaj dalej

Wskazania do intubacji przez nos:

-1. Kiedy rurka założona przez usta przeszkadza chirurgowi, np. podczas usuwania migdałków, ekstrakcji zębów, operacji języka. 2. Kiedy zastosowanie laryngoskopu jest trudne ze względu na cechy anatomiczne pacjenta.

-3. U chorych płytko nieprzytomnych, w celu poprawienia drożności dróg oddechowych. Technika intubacji ustno-tchawiczej w laryngoskopię. Przed wprowadzeniem w anestezję należy dokładnie ocenić kształt żuchwy i stan uzębienia. Zęby ruszające się, plombowane, wyposażone w korony, szczególnie górne siekacze, oraz wargi, mogą zostać uszkodzone łopatką laryngoskopu, a więc powinny być osłonięte płytką ołowianą, gumą, kawałkiem przylepca itp. Zazwyczaj stosuje się wstrzyknięcie usypiającej dawki barbituranu (np. tiopenton 100-500 mg) i poprzedzającą lub następującą wentylację czystym tlenem taka wentylacja, utrzymana przez 3 minuty, zabezpiecza przed hipok- sją przez 4 minuty bezdechu po podaniu sukcynylocholiny60: Czasem trzeba dodać bar-bituranu przed wstrzyknięciem 30-100 mg sukcynylocholiny. Anestezja musi być dostateczna (druga faza lub głębsza, z całkowitym zniesieniem odruchów, jeżeli stosuje się środek wziewny), a zwiotczenie pełne. Mniej krzywdy wyrządza się wprowadzając pacjenta trochę zbyt głęboko niż stosując siłę, jeżeli pacjent ma zachowane odruchy i napięte mięśnie szyi. Brak odruchów i odpowiednie zwiotczenie mięśni jest konieczne do wykonania laryngoskopii przez każdego z wyjątkiem najbardziej doświadczonych.

Czytaj dalej

Schemat podawania tiopentonu

Schemat podawania tiopentonu. Żyłę najlepiej jest wybrać na grzbiecie dłoni lub w długiej osi kończyny, z dala od przyśrodkowej części dołu łokciowego. Skórę przemywa się antyseptykiem. Tuż obok żyły robi się niewielki bąbel, wstrzykując śród- skórnie 1% roztwór prokainy przy. użyciu jak najcieńszej igły. Poprzez bąbel wkłuwa się igłę typu motylkowego lub inną (np. nr 1) i wprowadza jak najdalej do żyły. Anestezjolog musi być pewien, że igła tkwi wewnątrz żyły – w tym celu trzeba zaaspi- rować nieco krwi do strzykawki. Po podaniu 2 ml 2,5% roztworu tiopentonu (0,05 g) wypytujemy pacjenta o dolegliwości w obrębie ręki. Ból palców lub dłoni wskazuje, że środek został podany dotętniczo. Wstrzyknięcie takie nie jest szkodliwe, jeśli nie podamy więcej tiopentonu. Jeżeli nie stwierdza się bólu ręki, wstrzykujemy dalsze 5-10 ml. Teraz należy podać podtlenek azotu z tlenem (50 : 50 lub 75 : 25) w przepływie 7-8 litrów na minutę. Tuż przed zadziałaniem bodźców chirurgicznych podaje się kolejną dawkę tiopentalu. Dawka ta zależy od pacjenta, jego odruchowej pobudliwości oraz od rodzaju operacji. W następujących przypadkach pożyteczne jest dodanie nie-wielkich ilości trójchloroetylenu lub halotanu: 1) jeżeli pacjent ma odruch kaszlowy, wykrztuśny lub wymiotny 2) jeżeli niezbędne wprowadzenie rurki ustno-gardłowej może zakłócić gładki przebieg anestezji 3) jeżeli czynność odruchowa powraca po podaniu 750 mg tiopentalu – aby uniknąć przedawkowania barbituranu. W tym samym celu można stosować narkotyczne środki przeciwbólowe.

Czytaj dalej

Polekowe uszkodzenia wątroby

Odpowiedzialnością obciążano też zanieczyszczenia obecne w halotanie. Zawartość dwuchloroheksafłuorobutenu (DCHFB) w parowniku może wzrastać do 0,03’°/o, a jest to związek toksyczny dla nerek i wątroby179.

Polekowe uszkodzenia wątroby można podzielić na trzy główne grupy189:. Wywołane bezpośrednim działaniem toksycznym (czterochlorek węgla, losfor, chloroform)181.

Czytaj dalej

Metylowe pochodne oksybarbituranów

Przeprowadzenie bezpiecznej, o spokojnym przebiegu, anestezji przy użyciu tiopen- tonu może być trudniejsze, niż się przypuszcza. Nie należy podchodzić z lekceważeniem do uśpienia tym środkiem.

Pośród barbituranów do stosowania dożylnego można wydzielić następujące grupy: 1. Krótko działające: doustne środki uspokajające, które mogą być podawane dożylnie. Ich metabolizm jest opóźniony.

Czytaj dalej

Przyspieszenie oddechu występuje:

-1. W głębokich stopniach anestezji, z powodu przedawkowania trójchloroetylenu. Leczenie polega na zmniejszeniu stężenia lub wyłączeniu dopływu par. 2. W płytkich stopniach anestezji, z powodu stymulacji chirurgicznej. Leczenie takiego stanu nie polega na zwiększeniu stężenia trójchloroetylenu, lecz na pogłębianiu poziomu „uśpienia podstawowego” przy użyciu tiopentalu lub narkotycznego środka przeciwbólowego. Gdy reakcja na pobudzenie chirurgiczne jest wyraźnie zaznaczona, skuteczniej działa tiopental. Wtedy natomiast, gdy do przyspieszenia oddechu dochodzi stopniowo, w ciągu pewnego czasu, skuteczniejsze są narkotyczne środki przeciwbólowe, np. pentazocyna127.

Czytaj dalej