Niezbyt wygięta rurka

-3. Niezbyt wygiętą rurkę można wprowadzić ,,na ślepe” przez specjalny prowadnik (typ London Hospital) umieszczony w ustach pacjenta. Głowę uśpionego pacjenta trzeba przy tym ustawić w pełnym odgięciu.

Rozintubowanie. Normalną odpowiedzią na rozintubowanie jest wzrost ciśnienia krwi i przyspieszenie tętna. Po operacji rurkę można wyiąć jeszcze w sali operacyjnej, po odessaniu wydzieliny z drócr oddechowych i założeniu rurki ustno-gardłowej. Pacjent może także powrócić do oddziału zaintubowany. W takiej sytuacji lepiej pozostawić rurkę do momentu powrotu odruchu kaszlowego, kiedy może ją wyjąć pielęgniarka oddziału pooperacyjnego.

Po rozintubowaniu występuie niekiedy skurcz krtani, jest więc ważne, aby pacjent przed rozintubowaniem oddychał czystym tlenem. Należy też stwierdzić, czy pacjent oddycha bez trudności po usunięciu rurki. Skurczowi krtani można zapobiec stosując znieczulenie powierzchniowe lub podając dożylnie 25-50 mg sukcynylocholiny. Do czasu powrotu oddechu własneąo należy pacjenta wentylować tlenem. Ten sposób postępowania ma następuiące zalety: 1) zapobiega kaszlowi i nadymaniu się, co powo-duje wzrost ciśnienia żylnego, napinanie szwów, wzrost ciśnienia płynu mózciowo-rdze- niowego 2) umożliwia przeprowadzenie starannej toalety górnych dróg oddechowych bez przykrości dla pacjenta 3) zmniejsza pooperacyjne bóle gardła. Z drugiej strony, z farmakologicznego punktu widzenia, jest nierozważnym krokiem podanie środka de- polaryzującego pacjentowi, który znajdował’ się przez pewien czas pod wpływem zwiotczających środków niedepolaryzujących.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *