Leczenie chirurgiczne.

Dostąp przez klatkę piersiową. Cięcie przez VIII międzyżebrze. Po przecięciu opłucnej uwidacznia się wysoka kopuła uniesionej przepony. Przeponę chwyta się w okolicy środka ścięgnistego kleszczykami, pomiędzy którymi przecina się ją w kierunku strzałkowym, mając na uwadze przebieg nerwów przeponowych. Cięcie musi być wystarczająco długie, aby po założeniu jedwabnych szwów 2-0 lub 0 można było znacznie ją zmniejszyć, zdwajając dachówkowato. Począwszy od przedniego, przeciętego brzegu przepony zakłada się szwy materacowe tak, aby po ich zaciągnięciu i zawiązaniu uzyskać dachówkowate ułożenie się obu warstw. Nadmiar przepony od strony klatki piersiowej wycina się, a pozostały wolny brzeg przyszywa do kopuły przepony również szwami jedwabnymi. Jeżeli zwiotczenie po tych zabiegach nie zostało skorygowane, to zaleca się założenie trzeciego piętra szwów wgłabiających. Przed zamknięciem klatki piersiowej wskazana jest stymulacja nerwu przeponowego. W jamie opłucnej pozostawia się dren ssący, a klatkę piersiową zamyka się warstwo-wo, szczelnie.

W niektórych przypadkach poleca się wykonanie jedynie sfałdowania przepony metodą Bisgarda, bez jej przecinania. Stosowana jest także metoda wypełnienia ubytku przepony płatem mięśnia najszerszego grzbietu. Wprowadził ją Hartl w 1964 r.

Dzieci znoszą dobrze zabiegi na przeponie, a objawy chorobowe ustępują z reguły całkowicie. Trzeba jednak dodać, że korzyści, jakie daje zwiększenie pojemności klatki piersiowej po obniżeniu kopuły przepony, może niweczyć mniejsza jej ruchomość po zabiegu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *