INTUBACJA PRZY UŻYCIU LARYNGOSKOPU

INTUBACJA PRZY UŻYCIU LARYNGOSKOPU Z WYGIĘTĄ ŁOPATKĄ. Aby wyprostować za pomocą laryngoskopu ułożoną kątowo drogę od czubków górnych siekaczy, przez usta, do gardła i krtani, potylicę trzeba unieść o 8-12 cm, zgiąć szyję, a głowę wyprostować w stawie szczytowo-potylicznym68. Konieczne jest dobre zwiotczenie mięśni, tak aby można było unieść do przodu język i tkanki miękkie. Łopatkę laryngoskopu należy wprowadzić w kierunku prawej strony jamy ustnej pacjenta tak, aby język nie zasłaniał widoku krtani. Łopatkę „przesuwa się następnie wzdłuż języka aż do dołka nagłośniowego i odchyla do przodu, ćo przez odciągnięcie nagłośni uwidacznia struny głosowe. Istotne jest użycie zakrzywionej rurki, ponieważ prostą trudno wprowadzić. Jeżeli pacjent ma pełne uzębienie, łatwiej jest użyć wygiętej łopatki. Powoduje ona ponadto mniejsze rozciąganie łuków podniebiennych, a więc mniejszy uraz niż łopatka prosta67. Ucisk na chrząstkę tarczowatą przez osobę asystującą może pomóc w uwidocznieniu strun głosowych.

SPOSÓB, UŻYCIA LARYNGOSKOPU Z PROSTĄ ŁOPATKĄ. Pacjentowi uśpionemu i odpowiednio ułożonemu należy nieco odgiąć głowę w stawie szczytowo-potylicznym i paskiem przylepca osłonić górne siekacze. Następnie, po przewentylowaniu płuc tlenem, nasmarowaną łopatkę laryngoskopu wsuwamy ostrożnie do jamy ustnej, stopniowo posuwając się w głąb. Punktami orientacyjnymi są podstawa języka, języczek i nagłośnia. Dostrzegłszy nagłośnię unosimy ją czubkiem łopatki uważając, aby nie zadrasnąć tylnej ściany gardła. Język i nagłośnia są teraz uniesione do przodu, to znaczy w kierunku sufitu. Nie wolno używać górnych zębów jako podparcia dla laryn-goskopu. W miarę jak unosi się zasłona nagłośni, uwidaczniają się struny głosowe, które można rozpoznać dzięki ich bladości. Jeżeli struny są zasłonięte przez obkurczo- ny górny rozwór krtani, utworzony przez fałdy nalewkowo-nagłośniowe i fałdy przed- . sionkowe, wskazówkę co do ich położenia dają gałeczki nalewek. Wyrostki te są położone do tyłu w stosunku do strun i bliżej anestezjologa. Łopatkę laryngoskopu można wprowadzić w linii środkowej jamy ustnej lub od strony prawej, przesuwając język na lewo. U pacjenta z wystającymi zębami bardziej godna polecenia jest ta druga metoda. Czarna obwódka, narysowana 7 cm od końca rurki, powinna znajdować się na poziomie strun głosowych. Intubacja do prawego oskrzela jest wówczas bardzo mało prawdopodobna88.

Przy użyciu laryngoskopu Magilla duża rurka zasłania widok strun, wskutek czego może ona trafić do przełyku. Jeżeli pacjent nie oddycha, anestezjolog może nie być pewny położenia rurki. Można się o nim przekonać dmuchając lekko w rurkę jeżeli znajduje się ona w tchawicy, ściana klatki piersiowej uniesie się, a następnie, podczas biernego wydechu słychać będzie uchodzące powietrze. Jeżeli rurka znajduje się w przełyku, nie widać ruchu klatki piersiowej, a wdmuchiwane powietrze daje o sobie znać bulgotaniem w przełyku. Według innej metody oceny położenia rurki należy energicznie ucisnąć klatkę piersiową – jeżeli słychać krótkie dmuchnięcie powietrza, rurka znajduje się w tchawicy. Odruchy powinny być oczywiście zniesione znieczuleniem powierzchniowym oraz za pomocą środków zwiotczających lub jedną z tych metod.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *