INNE ANESTETYKI DOŻYLNE

Butaliton (Transithal, Baytenal, Ulbreval, Thialbutone). Jest to sól sodowa kwasu allilo- -2-metylopropylobarbiturowego. Otrzymana w r. 1936 przez Millera i innych w USA. Badania przeprowadzili Weese i Koss w r. 1954 w Niemczech. Siła działania w przybliżeniu o połowę mniejsza niż takiej samej ilości tiopentalu.

Rozpuszczalny heksobarbiton (Evipan, rozpuszczalny Evipan, Cyclonal sodium, Heksa- nostab, Hexanol, Oevipana, Oulapan): jest to sól sodowa kwasu N-metylo-c-c-cyklo- heksenylobarbiturowego. Otrzymany przez Kroppa i Tauba, po raz pierwszy zastosowany w r. 1932 przez Weesego i Scharpffa85.

Stosowany w roztworze 10% o pH 11,3 (chociaż roztwór 5% o pH 11,5 jest bardziej godny polecenia). Podobny w działaniu do tiopentalu, wykazuje mniejsze działanie upośledzające krążenie i oddychanie, a także mniej drażni tkanki. Siła działania o połowę mniejsza. Ruchy mięśniowe, drgania mięśni, kichanie itp. podczas wprowadzania w anestezję występują częściej niż przy zastosowaniu tiopentalu natomiast rzadziej dochodzi do depresji oddychania oraz skurczu’ krtani i oskrzeli. Przeciętna dawka do indukcji wynosi 400 mg. Przydatny u chorych na astmę.

Tialbarbiton sodu (Kemithal): 1,0 g tialbarbitonu daje efekt anestetyczny równy 0,5 g tiopentalu. Pentobarbiton sodu (Nembutal, pentobarbital): sól sodowa kwasu etylometylobutylo- barbiturowego. Po raz pierwszy zastosowany dożylnie przez Lundy’ego w r. 193lae.

Propanidid (Epontol, Fabontol) po raz pierwszy użyty w Niemczech w r. 1956, w Anglii w r. 196487. Jest to aminowa pochodna kwasu fenoksyoctowego z grupy eugenolu (olejku goździkowego), 4-NN-dwuetylokarbamoilometoksy-3-metoksyfenylo- octan propylowy. Jest to olejek o żółtym zabarwieniu, przygotowywany jako 5% roztwór w połioksyetylowanym oleju rycynowym, w ampułkach po 10 ml. Roztwór ten charakteryzuje się znaczną lepkością, ale można go rozcieńczyć wodą destylowaną lub roztworem fizjologicznym. Daje się mieszać z takimi lekami, jak: atropina, chlorek suk- cynylocholiny, gallamina, tubokuraryna. Jest wiązany przez’białka osocza, a jego aktyw-ność zależy w dużej mierze od wolno krążącej, nie związanej z białkami części88.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *