HEL

Wyizolowany w r. 1895 przez Sir Williama Ramseya (1852-1916) brytyjskiego chemika, zdobywcy Nagrody Nobla w r. 1904 za pracę nad gazami szlachetnymi.

Otrzymywanie. Z gazu ziemnego (USA) . W powietrzu znajduje się w ilości 1 : 85 000.Właściwości. Nieaktywny, bezbarwny, bezwonny gaz. Ciężar cząsteczkowy i atomowy 4. Ciężar właściwy 178 (dla powietrza 1000).

Mieszanina tlenu z helem (powstała przez zastąpienie azotu helem) posiada ciężar właściwy 341 (powietrze 1000). Ze względu na małą gęstość hel przepływa przez dane ujście 3 razy szybciej niż powietrze. A zatem mieszanina 20% tlenu i 80% helu ułatwia w stanach upośledzonej drożności oddechowej (przy tym samym wysiłku) dostarczenie do pęcherzyków płucnych większej ilości tlenu lub umożliwia równoważną wentylację przy wysiłku mniejszym od wymaganego przy oddychaniu powietrzem. (Biorąc pod uwagę przepływ warstwowy i burzliwy należy pamiętać o różnicy między lepkością i gęstością gazu). Powolna absorpcja helu z pęcherzyków płucnych wykorzystywana jest pod koniec anestezji wprowadzenie go do pęcherzyków zapobiega niedodmie. W porównaniu z azotem hel ma niski współczynnik rozpuszczalności i wysoki stopień dyfuzji. Zmniejsza opór oddechowy, dzięki temu ma zastosowanie (wraz z tlenem) w leczeniu niedrożności dróg oddechowych większego kalibru. Działanie w astmie, która dotyczy oskrzelików, jest wątpliwe.

Chcąc obliczyć przepływ helu (l/min) podawanego przez przepływomierz do podtlenku azotu, należy wskazaną na skali wielkość pomnożyć przez 3,3. Dyfunduje przez gumę.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *