Głębokość anestezji

Głębokość anestezji należy oceniać na podstawie następujących kryteriów: 1. Czynność oddechowa w relacji do bodźców chirurgicznych. 2. Poruszenia pacjenta pod wpływem tych bodźców. Jeżeli bodźce są bolesne, może być konieczne pogłębienie anestezji, np. podczas nacinania i szycia skóry.

Konieczne dawki tiopentonu wahają się od 0,1 do 1,0 g. Rzadko potrzebna jest większa ilość. Mała dawka u ogólnie zdrowego pacjenta daje krótkie uśpienie, jednak większa może spowodować przedłużony sen. Dodatkowe dawki w ciągu 36 godzin kumulują się. Pacjent reaguje w sali operacyjnej na klepanie po twarzy, lecz po powrocie do ciszy i ciepła szpitalnego łóżka może umrzeć z powodu nie zauważonej niedrożności oddechowej. Anestezja przy zastosowaniu tiopentonu, z wyjątkiem najkrótszych i najmniejszych zabiegów, wymaga uzupełnienia podtlenkiem azotu z tlenem, jak już zalecano w r. 193888. Pozwala to na właściwą ocenę głębokości oddechu, zmniejsza o około 50% ilość potrzebnego tiopentalu40, daje gładki przebieg anestezji i zabezpiecza przed niedotlenieniem.

Utrzymanie drożności oddechowej ma pierwszorzędne znaczenie podczas anestezji dożylnej. W wielu przypadkach ułożenie głowy zupełnie na bok pozwala na swobodne oddychanie. Kiedy indziej trzeba utrzymywać wysuniętą żuchwę, aby odsunąć podstawę języka od tylnej ściany gardła. Niekiedy konieczna jest rurka ustno- lub nosowo- -gardłowa, których użycie powinno być ograniczone do przypadków, w których nie udaje się inaczej utrzymać drożności oddechowej, ponieważ rurki wywołują odruchy gardłowe, zakłócając płynny przebieg anestezji. Ich użycie może spowodować skurcz krtani.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *