Genetyczne predyspozycje do miastenii

Genetyczne predyspozycje do miastenii wyjaśniają być może rodzinne występowanie tej choroby. Rodzinne przypadki miastenii stanowią 4% wszystkich przypadków i w 42% występują u dzieci poniżej 2 r. ż., a w 66% w wieku poniżej 20 lat. Również doświadczalną miastenię łatwiej jest wywołać u szczepów myszy z genetyczną wrażliwością na tę chorobę.

Utrata bariery grasiczej nie przepuszczającej antygenów pozwala na wniknięcie do grasicy autoreaktywnych limfocytów i makrofagów oraz wywołanie reakcji zapalnej (12). W jej wyniku imigrujące do grasicy komórki macierzyste ze szpiku pod wpływem nieprawidłowych sygnałów z mikrośrodowiska grasicy przekształcają się w komórki miogenne. Komórki te jako „obco” zostają rozpoznane przez makro- fagi i następuje reakcja immunologiczna przeciw obcemu antygenowi mięśniowemu. Wstępna i niezbędna faza reakcji polega na przekazaniu limfocytom T antygenu przez wyspecjalizowane maltrofagi (29). Następna faza reakcji autoagresywnej występuje już na obwodzie. Część limfocytów T, które opuściły grasicę, występując jako komórki pomocnicze – Tj, nadaje sygnał limfocytom B do tworzenia przeciwciał przeciwko AChR, a część prawdopodobnie mniejsza, występująca jako limfocyty cytoLoksyczne – zaczyna niszczyć błony synaptyczne mięśni szkieletowych (29). Część przeciwciał jest więc syntetyzowana już w samej grasicy (25), a część, znacznie większa, w układzie fagocytarno-mononuklearnym przez komórki plazmatyczne pochodzące z namnażania i transformacji limfocytów B. Komórki te zostają jednak uczulone na AChR w samej grasicy (Scadding, 1979). Wydaje śię, że istotą reakcji immunologicznej zapoczątkowanej w uszkodzonej grasicy jest przekształcenie się części limfocytów T w auroagresywne komórki typu pomocniczego – Th. Znaczny spadek ich liczby po usunięciu grasicy jest wyjątkowo zbieżny ze stopniem poprawy lub ustąpienia objawów miastenii (14, 22, 29). Istnieje również możliwość, że pier-wotnym źródłem antygenu są komórki mioidalne grasicy mające receptor acetylo- cholinowy i budowę antygenową identyczną z mięśniami szkieletowymi. Komórki te wobec złamania bariery grasiczej mogą być rozpoznane jako „obce”.

W patogenezie miastenii główną rolę odgrywają krążące przeciwciała przeciwko mięśniom szkieletowym. Są to immunoglobuliny klasy IgG1 podczas gdy w miastenii wywołanej grasiczakiem immunoglobuliny te należą do klasy IgG4 (9, 27). Obecność przeciwciał przeciwko AChR jest wykrywana u 93% miasteników i u większości zwierząt z doświadczalnie wywołaną miastenią. Przeciwciał tych nigdy nie wykazano u ludzi zdrowych (24). Poziom przeciwciał przeciwko AChR określa się radioimmuno- logicznie (Lindstroem, 1975) za pomocą precypitacji antyammunoglobulinowej kompleksów AChR z a-bungarotoksyną I125. Jest to jad żmii formozańskiej. Metoda ta jest dostępna jedynie w nielicznych laboratoriach.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *