Elektroliza wody

Elektroliza wody. 3. Metoda Brina. Polega na podgrzewaniu tlenku baru (BaO) do temp. 500°C powstający nadtlenek baru (BaO,) podgrzewa się nadal do temp. 800°C. Powstaje wówczas tlen i ponownie tlenek baru. Metoda przemysłowo nie stosowana od r. 1900.

Tlen dostarcza się w cylindrach, pod ciśnieniem 132 atm (140 kG/cm2). Tlen znajduje się w stanie gazowym w butlach o pojemności 682 1, 1365 1, 3412 1 lub 6824 1.

Jedna objętość płynnego tlenu równa jest 840 objętościom gazu. W r. 1868 Barth umieścił gaz pod ciśnieniem w cylindrach. W W. Brytanii są one czarne z białą górą.

Właściwości. Ciężar cząsteczkowy 32. Rozpuszczalność w wodzie w temp. 37-C wynosi 2,4% obj., w temp. 0°C – 4,9% obj. Ciężar właściwy 1105 (powietrza 1000). Temperatura krytyczna 118,4°C. Ciśnienie krytyczne 50,14 atm. Wyładowania elektryczne powodują przejście tlenu w ozon (03).

Kontakt tlenu pod ciśnieniem z olejami lub smarami powoduje zapalenie się gazu. Podtrzymuje palenie, mimo iż sam jest niepalny. Zbiorniki z tlenem (i podtlenkiem azotu) należy odkręcać poza salą operacyjną i wprowadzać częściowo otwarte, tak aby po dołączeniu zaworu redukcyjnego ciśnienie narastało stopniowo, nie gwałtownie. W momencie odkręcenia zaworu cylindrów należy włączyć również przepływomierz. Tlen ulega szybkiemu wchłonięciu w pęcherzykach płucnych. Dylunduje z pęcherzyków po ok. 15 minutach, gdy oskrzela zostaną zablokowane. Azot dyfunduje po 16 godzinach.

Jedna odpowiedź na „Elektroliza wody

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *