Dożylne stosowanie paraldehydu

Dożylne stosowanie paraldehydu. Metoda ta była zastosowana po raz pierwszy w r. 1913 przez Noela i Souttara117. Paraldehyd ma bardzo niewielkie działanie upośledzające oddychanie i w normalnych dawkach nie uszkadza wątroby. Dawki 2 ml podawano dożylnie, aby pobudzić odruch kaszlowy po operacji. Paraldehyd musi być świeży. Podany domięśniowo w dawce 5 ml pozwala na opanowanie niepokoju pooperacyjnego, nie będącego wynikiem bólu. Należy używać szklanych strzykawek, ponieważ paraldehyd reaguje ze sztucznym tworzywem. (W sprawie ubocznych efektów anestezji dożylnej patrz Ciarkę R. S. J„ Dundee J. W. i inni, Br. H. Anaesth., 1975, 47, 575).

Narkotyczne środki przeciwbólowe. W celu uzupełnienia płytkiej anestezji wywołanej przez barbiturany itp. oraz gazy i tlen można stosować neuroleptyki, morfinę, pety- dynę itp. Petydyna została po raz pierwszy podana dożylnie w czasie anestezji przez Neffa i współpracowników w r. 1947 w USA118 przez Mushina i Rendelł-Bakera w r. 1949115 w W. Brytanii. Środki te zmniejszają wysoką częstotliwość oddechów, obserwowaną niekiedy nawet po niewielkich ilościach trójchloroetylenu, a także zmniej^ szają zapotrzebowanie i opóźniają moment podania środków uspokajających w okresie pooperacyjnym. Mogą powodować depresję oddechową i prowadzić do zwolnienia częstości oddechowej. Wywołują skurcz zwieracza bańki wątrobowo-trzustkowej, utrudniając badanie przewodu żółciowego wspólnego.

Reakcje histaminowe po dożylnych środkach anestetycznych120. Objawy mogą być wynikiem odczynów anafilaktycznych lub anafilaktoidalnych. Odczyny te są zależne od tzw. nadwrażliwości i uwalniania histaminy przez komórki tuczne (mastocyty).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *