Budowa grasicy

Budowa grasicy. Grasica składa się z dwóch płatów, otoczonych cienką torebką łącznotkankową. Znajduje się tuż za mostkiem w przednim śródpiersiu i sięga od końca szyi do IV przestrzeni międzyżebrowej, leżąc na osierdziu i wielkich pniach naczyniowych, podczas gdy górna część grasicy ściśle przylega do powięzi przed- tchawiczej (fascia pretrachealis). Boczne krawędzie obu płatów grasicy są pokryte- przednimi zachyłkami opłucnej, które stykają się ze sobą pokrywając od przodu cały gruczoł. Grasica u dzieci ma barwę bladoróżowołososiową i wraz z wiekiem przybiera coraz bardziej żółty odcień z powodu gromadzenia się tkanki tłuszczowej. Grasica jest unaczyniona przez liczne drobne odgałęzienia od tętnicy tarczowej dolnej, tętnicy piersiowej wewnętrznej i tętnic osierdziowo-przeponowych. Odpływ żylny z każdego płata jest oddzielony przez splot drobnych naczyń, tworzących jedną wspólną żyłę, zwaną żyłą wielką Keynesa (Keynes, 1954), uchodzącą bardzo krótkim ramieniem do żyły ramienno-głowowej (dawna nazwa: żyła bezimienna – v. inno- minała), do której bezpośrednio przylegają płaty grasicy.

Gruczoł ma budowę zrazikową. Na przekroju każdy zrazik składa się z kory, ciemniejszej z powodu nagromadzenia limfocytów, oraz bladego rdzenia zawierającego głównie komórki nabłonkowe i nieliczne limfocyty. Stosunek grubości kory do rdzenia wynosi w prawidłowej grasicy dziecka 3 : 1, z wiekiem stosunek ten zmienia się, podobnie jak w chorobach autoimmunologicznych. Wewnątrz rdzenia znajdują się torbielkowate struktury, tak zwane ciałka grasicze (Hassalla), których płaskie komórki nabłonkowe ku obwodowi są coraz bardziej spłaszczone, dając obraz cebulowaty. Komórki wewnętrzne obumierają, tworząc torbielkę. Do ciałek grasiczych i naczyń włosowatych przylegają ściśle niewielkie zgrupowania komórek mioidalnych, pochodzenia mezenchymalnego, mających prążkowanie typowe dla mięśni szkieletowych. Komórki te zawierają receptor acetylocholinowy (AChR),. ponieważ reagują z surowicą miasteników. Rola ich nie jest wyjaśniona. Być może przez swe właściwości kurczliwe służą do uwalniania limfocytów z grasicy do krążenia obwodowego, mogą także akumulować niepożądany antygen i stawrać się jego zbiornikiem, a być może są miejscem składowania martwych tymocytów. Komórki mioidalne zawierają w4ókna prążkowane z aktyną i miozyną. W hodowli tworzą miotubę, która kurczy się spontanicznie lub po drażnieniu prądem elektrycznym. Komórki nabłonkowe grasicy uważane są za głównego producenta hormonów grasiczych.

Grasica jest pierwszym narządem w życiu płodowym, który ma naturę limfoidalną. Względnie największe rozmiary osiąga w okresie noworodkowym, ważąc przeciętnie lig. Rozwój narządu postępuje dalej, aby ok. 12 r. ż. osiągnąć masę przeciętnie 35 g. Potem wzrost grasicy ulega zahamowaniu i następuje stopniowa inwolucja,. która trwa do późnej starości, lecz zanik nigdy nie jest całkowity. Wynika to z pierwszoplanowej roli grasicy w rozwoju organizmu, a stopień jej aktywności jest odwrotnie proporcjonalny do częstości występowania różnych chorób, takich jak nowotwory,, zakażenia i choroby immunologiczne (Bellanti, 1978).

Wielkość grasicy może czasami ulegać gwałtownym zmianom, nawet w ciągu kilku dni, np. na skutek stresu, przy zmianie stężenia niektórych hormonów lub stanów fizjologicznych, jak ciąża lub laktacja.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *