Artykuły

Schemat podawania tiopentonu

Schemat podawania tiopentonu. Żyłę najlepiej jest wybrać na grzbiecie dłoni lub w długiej osi kończyny, z dala od przyśrodkowej części dołu łokciowego. Skórę przemywa się antyseptykiem. Tuż obok żyły robi się niewielki bąbel, wstrzykując śród- skórnie 1% roztwór prokainy przy. użyciu jak najcieńszej igły. Poprzez bąbel wkłuwa się igłę typu motylkowego lub inną (np. nr 1) i wprowadza jak najdalej do żyły. Anestezjolog musi być pewien, że igła tkwi wewnątrz żyły – w tym celu trzeba zaaspi- rować nieco krwi do strzykawki. Po podaniu 2 ml 2,5% roztworu tiopentonu (0,05 g) wypytujemy pacjenta o dolegliwości w obrębie ręki. Ból palców lub dłoni wskazuje, że środek został podany dotętniczo. Wstrzyknięcie takie nie jest szkodliwe, jeśli nie podamy więcej tiopentonu. Jeżeli nie stwierdza się bólu ręki, wstrzykujemy dalsze 5-10 ml. Teraz należy podać podtlenek azotu z tlenem (50 : 50 lub 75 : 25) w przepływie 7-8 litrów na minutę. Tuż przed zadziałaniem bodźców chirurgicznych podaje się kolejną dawkę tiopentalu. Dawka ta zależy od pacjenta, jego odruchowej pobudliwości oraz od rodzaju operacji. W następujących przypadkach pożyteczne jest dodanie nie-wielkich ilości trójchloroetylenu lub halotanu: 1) jeżeli pacjent ma odruch kaszlowy, wykrztuśny lub wymiotny 2) jeżeli niezbędne wprowadzenie rurki ustno-gardłowej może zakłócić gładki przebieg anestezji 3) jeżeli czynność odruchowa powraca po podaniu 750 mg tiopentalu – aby uniknąć przedawkowania barbituranu. W tym samym celu można stosować narkotyczne środki przeciwbólowe.

Czytaj dalej

Polekowe uszkodzenia wątroby

Odpowiedzialnością obciążano też zanieczyszczenia obecne w halotanie. Zawartość dwuchloroheksafłuorobutenu (DCHFB) w parowniku może wzrastać do 0,03’°/o, a jest to związek toksyczny dla nerek i wątroby179.

Polekowe uszkodzenia wątroby można podzielić na trzy główne grupy189:. Wywołane bezpośrednim działaniem toksycznym (czterochlorek węgla, losfor, chloroform)181.

Czytaj dalej

Metylowe pochodne oksybarbituranów

Przeprowadzenie bezpiecznej, o spokojnym przebiegu, anestezji przy użyciu tiopen- tonu może być trudniejsze, niż się przypuszcza. Nie należy podchodzić z lekceważeniem do uśpienia tym środkiem.

Pośród barbituranów do stosowania dożylnego można wydzielić następujące grupy: 1. Krótko działające: doustne środki uspokajające, które mogą być podawane dożylnie. Ich metabolizm jest opóźniony.

Czytaj dalej

Przyspieszenie oddechu występuje:

-1. W głębokich stopniach anestezji, z powodu przedawkowania trójchloroetylenu. Leczenie polega na zmniejszeniu stężenia lub wyłączeniu dopływu par. 2. W płytkich stopniach anestezji, z powodu stymulacji chirurgicznej. Leczenie takiego stanu nie polega na zwiększeniu stężenia trójchloroetylenu, lecz na pogłębianiu poziomu „uśpienia podstawowego” przy użyciu tiopentalu lub narkotycznego środka przeciwbólowego. Gdy reakcja na pobudzenie chirurgiczne jest wyraźnie zaznaczona, skuteczniej działa tiopental. Wtedy natomiast, gdy do przyspieszenia oddechu dochodzi stopniowo, w ciągu pewnego czasu, skuteczniejsze są narkotyczne środki przeciwbólowe, np. pentazocyna127.

Czytaj dalej

Usunięcie grasicy miastenicznej

Najkorzystniejsze wyniki osiąga się u ludzi młodych, u których czas trwania choroby jest stosunkowo krótki, nie przekraczający jednego roku. Można to wiązać ze zwiększającą się, wraz z czasem trwania choroby, liczbą centrów rozrodczych w rdzeniu grasicy, widocznych w obrazie mikroskopowym. W pierwszym roku choroby u większości chorych nie ma jeszcze tych zmian, a więc stopień immunologicznego zapalenia grasicy jest jeszcze słabo wyrażony. U chorych starszych, zwłaszcza płci męskiej z dłużej trwającą chorobą, remisja po tymektomii występuje rzadziej i trwa krócej.

Czytaj dalej

IMMUNOLOGICZNE I KLINICZNE SKUTKI USUNIĘCIA GRASICY

Usunięcie grasicy jako narządu, a także jako źródła antygenu powoduje następujące zjawiska: 1. Zmniejszenie populacji wszystkich limfocytów T obdarzonych pamięcią immunologiczną, a wśród nich zmniejszenie liczby komórek pomocniczych – Tj,, nadzorujących wytwarzanie wszystkich przeciwciał. Najwyraźniejsze zmiany ujawniają się dopiero w kilka lat po tymektomii. Zaznacza się wyraźne zmniejszenie stężenia przeciwciał przeciwko AChR, co wiąże się z kliniczną remisją choroby.

Czytaj dalej