WYDALANIE

WYDALANIE. Przez wątrobę. Uszkodzenie wątroby nie powoduje większego przedłużenia jej działania. ZASTOSOWANIE KLINICZNE. Wstrzyknięcie altezyny powinno być poprzedzone podaniem atropiny. Nieliczne ruchy mięśniowe w początkowym okresie dają się zahamować podaniem pochodnych makowca. Altezyna wywołuje gwałtowną utratę świadomości, krótką anestezję z szybkim budzeniem i niewielkimi objawami zejściowymi. Niekiedy budzenie przedłuża się i towarzyszy mu splątanie oraz płacz. Użyteczna u pacjentów z dużym ryzykiem operacyjnym, przy odpowiednim stosowaniu bezpieczna u astmatyków u pacjentów ambulatoryjnych, chociaż budzenie przebiega wolniej niż

Czytaj dalej

Technika intubacji przez nos

a) haczyka z drutu wprowadzonego do gardła w celu poruszania końca rurki do przodu i do tyłu67 b) plastykowego cewnika wprowadzonego przez igłę Tuohy wbitą w więzadło pier- ścienno-tąrczowe do krtani i na zewnątrz przez nos cewnik ten stanowi prowadnicę dla rurki nosowo-tchawiczej

c) fibroskopu (zmodyfikowanego choledochoskopu)58. Powodem trudności we wprowadzeniu rurki może być wysunięty łuk kręgu szczytowego, ponadto z możliwością uszkodzenia pokrywającej go błony śluzowej. Pomocą w przezwyciężeniu tej trudności może być cienki cewnik do odsysania, przewleczony przez rurkę i wyprowadzony przez usta. Jego pociąganie powoduje przemieszczenie końca rurki, który pokonuje zwężenie59.

Czytaj dalej

Elektroliza wody

Elektroliza wody. 3. Metoda Brina. Polega na podgrzewaniu tlenku baru (BaO) do temp. 500°C powstający nadtlenek baru (BaO,) podgrzewa się nadal do temp. 800°C. Powstaje wówczas tlen i ponownie tlenek baru. Metoda przemysłowo nie stosowana od r. 1900.

Tlen dostarcza się w cylindrach, pod ciśnieniem 132 atm (140 kG/cm2). Tlen znajduje się w stanie gazowym w butlach o pojemności 682 1, 1365 1, 3412 1 lub 6824 1.

Czytaj dalej

GRASICA

Grasica jest narządem niezmiernie złożonym, którego znaczenie docenia się zaledwie od 25 lat. Wiedza dotycząca zmian w grasicy w przebiegu różnych chorób,, jak nowotwory, zakażenia, choroby immunologiczne, jest jednak nadal skąpa,, podobnie jak mało są poznane mechanizmy wpływu grasicy na powstawanie i przebieg tych chorób. Składa się na to kilka czynników.

-1. Grasica jest trudno dostępna dla biopsji, która jest możliwa jedynie podczas- operacji w klatce piersiowej. 2. Grasica jest narządem parzystym i nawet śródoperacyjna biopsja nie musi być reprezentatywna dla całego gruczołu.

Czytaj dalej

Wskazania do intubacji przez nos:

-1. Kiedy rurka założona przez usta przeszkadza chirurgowi, np. podczas usuwania migdałków, ekstrakcji zębów, operacji języka. 2. Kiedy zastosowanie laryngoskopu jest trudne ze względu na cechy anatomiczne pacjenta.

-3. U chorych płytko nieprzytomnych, w celu poprawienia drożności dróg oddechowych. Technika intubacji ustno-tchawiczej w laryngoskopię. Przed wprowadzeniem w anestezję należy dokładnie ocenić kształt żuchwy i stan uzębienia. Zęby ruszające się, plombowane, wyposażone w korony, szczególnie górne siekacze, oraz wargi, mogą zostać uszkodzone łopatką laryngoskopu, a więc powinny być osłonięte płytką ołowianą, gumą, kawałkiem przylepca itp. Zazwyczaj stosuje się wstrzyknięcie usypiającej dawki barbituranu (np. tiopenton 100-500 mg) i poprzedzającą lub następującą wentylację czystym tlenem taka wentylacja, utrzymana przez 3 minuty, zabezpiecza przed hipok- sją przez 4 minuty bezdechu po podaniu sukcynylocholiny60: Czasem trzeba dodać bar-bituranu przed wstrzyknięciem 30-100 mg sukcynylocholiny. Anestezja musi być dostateczna (druga faza lub głębsza, z całkowitym zniesieniem odruchów, jeżeli stosuje się środek wziewny), a zwiotczenie pełne. Mniej krzywdy wyrządza się wprowadzając pacjenta trochę zbyt głęboko niż stosując siłę, jeżeli pacjent ma zachowane odruchy i napięte mięśnie szyi. Brak odruchów i odpowiednie zwiotczenie mięśni jest konieczne do wykonania laryngoskopii przez każdego z wyjątkiem najbardziej doświadczonych.

Czytaj dalej

Schemat podawania tiopentonu

Schemat podawania tiopentonu. Żyłę najlepiej jest wybrać na grzbiecie dłoni lub w długiej osi kończyny, z dala od przyśrodkowej części dołu łokciowego. Skórę przemywa się antyseptykiem. Tuż obok żyły robi się niewielki bąbel, wstrzykując śród- skórnie 1% roztwór prokainy przy. użyciu jak najcieńszej igły. Poprzez bąbel wkłuwa się igłę typu motylkowego lub inną (np. nr 1) i wprowadza jak najdalej do żyły. Anestezjolog musi być pewien, że igła tkwi wewnątrz żyły – w tym celu trzeba zaaspi- rować nieco krwi do strzykawki. Po podaniu 2 ml 2,5% roztworu tiopentonu (0,05 g) wypytujemy pacjenta o dolegliwości w obrębie ręki. Ból palców lub dłoni wskazuje, że środek został podany dotętniczo. Wstrzyknięcie takie nie jest szkodliwe, jeśli nie podamy więcej tiopentonu. Jeżeli nie stwierdza się bólu ręki, wstrzykujemy dalsze 5-10 ml. Teraz należy podać podtlenek azotu z tlenem (50 : 50 lub 75 : 25) w przepływie 7-8 litrów na minutę. Tuż przed zadziałaniem bodźców chirurgicznych podaje się kolejną dawkę tiopentalu. Dawka ta zależy od pacjenta, jego odruchowej pobudliwości oraz od rodzaju operacji. W następujących przypadkach pożyteczne jest dodanie nie-wielkich ilości trójchloroetylenu lub halotanu: 1) jeżeli pacjent ma odruch kaszlowy, wykrztuśny lub wymiotny 2) jeżeli niezbędne wprowadzenie rurki ustno-gardłowej może zakłócić gładki przebieg anestezji 3) jeżeli czynność odruchowa powraca po podaniu 750 mg tiopentalu – aby uniknąć przedawkowania barbituranu. W tym samym celu można stosować narkotyczne środki przeciwbólowe.

Czytaj dalej

Kategoria